Χριστιανισμός εμφανίστηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο της Μεσογείου, σε μια εποχή που είχε βυθιστεί σε μια άβυσσο των θρησκευτικών ζύμωση. Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολλές λατρείες, καθώς η λατρεία των θεών και ρωμαϊκή λατρεία των θεών από αυτές τις πόλεις και κράτη, οι οποίες περιλαμβάνονται στη δομή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Καθοριστική σημασία είχε επισυναφθεί στη λατρεία του ηγεμόνα. Εκτεταμένη μυστηριακές λατρείες του τύπου ήταν αφιερωμένη σε ένα ή το άλλο ελληνικό θεών. Ήταν συνυφασμένη με τη λατρεία μιας ορισμένης θεότητας, ο οποίος σκοτώθηκε από τους εχθρούς τους, και στη συνέχεια είχε αναβιώσει από τους νεκρούς. Όπως λατρείες κρατηθεί μυστικό από τους ξένους, οι οποίοι γνώριζαν το μυστικό πεποίθηση ότι, κατά την άσκηση των εν λόγω τελετουργίες, που συμμετέχουν στο θάνατο μιας θεότητας και, μέσω έρχονται στη ζωή του, το κέρδος τους νεκρούς αιώνια ζωή. Μια διαφορετική παράδοση της θρησκείας, Ερμητισμός, υποσχέθηκε υποστηρικτές απελευθέρωσή του από ρεσίες της σάρκας και της αιώνιας ζωής. Χριστιανισμός αρνήθηκε την αναγνώριση των ειδωλολατρικών θεών, καθώς και το χάρακα. Χριστιανισμός είχε ορισμένα χαρακτηριστικά της ομοιότητας με mysterial τελετουργίες, αλλά διέφερε σημαντικά από αυτούς - κυρίως, το γεγονός ότι δεν είναι σεβαστό μυθολογικού ήρωα, μια πραγματική ιστορική εικόνα της ζωής και τις διδασκαλίες του οποίου αποτέλεσαν αντικείμενο λατρείας και πίστης. Χριστιανικού δόγματος και ήταν σημαντικά διαφορετικό από αυτό που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε λατρείες μυστήριο. Χριστιανισμός είναι δάνειο, εν μέρει βάση δεδομένων ορολογίας της ελληνικής φιλοσοφίας, αλλά και τη σημασία του - την πεποίθηση ότι η εν Χριστώ την αιώνια Θεού έγινε άνθρωπος, που υπέστη το θάνατο στο σταυρό και στη συνέχεια αναστήθηκε από τους νεκρούς - που δεν είχε καμία σχέση με όλες τις διαθέσιμες εκείνη τη στιγμή διορατικές συστήματα. Νωρίς ο Χριστιανισμός με πολλούς τρόπους διαφορετικούς από άλλες θρησκείες, καθώς και από την τυπική λατρεία, τόσο τους οπαδούς του αντιμέτωπη με την αιώνια διώξεις από την πλειοψηφία του λαού και οι αρχές έχουν θέσει ο Χριστιανισμός είναι εκτός νόμου. Αλλά ο αριθμός των χριστιανών πολλαπλασιάζεται, και οι άρχοντες να λάβει σοβαρά μέτρα για να τους αναγκάσουν να απαρνηθούν την πίστη τους. Κατά τη διάρκεια της 3-in. Δύο από τον αυτοκράτορα - Valerian Δεκίου και του διαδόχου του - έχουν κάνει ό, τι είναι δυνατόν για πάντα για να τεθεί τέρμα σε αυτή την πίστη. Στις αρχές του 4 ου αιώνα, Διοκλητιανός άρχισε την ευρύτερη και πιο τρομακτική από όλες τις διώξεις των Χριστιανών. Αλλά για 5 αιώνες που ακολούθησαν τη σταύρωση του Ιησού Χριστού, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μη εξαιρουμένων των ηγεμόνων γίνει Χριστιανός. Τριακόσια και δωδέκατο έτος της αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου έγινε Χριστιανός, να τηρείτε ένα τέτοιο παράδειγμα 3-ου των υιών του, ο οποίος αργότερα έγινε άρχοντες. Απόπειρα ανιψιός του Κωνσταντίνου, ο κυβερνήτης της Ιουλιανός (ο οποίος είχε το παρατσούκλι "The Departed"), απέτυχε να αναβιώσει ειδωλολατρεία. Στο τέλος του 5 ου αιώνα. Χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία στην Αρμενία, οι χριστιανικές κοινότητες ανέκυψε στο πλαίσιο της Περσικής αυτοκρατορίας, στην Ινδία και των λαών Γερμανικές στα βόρεια σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην 1η γενιά των χριστιανών, υπήρχαν πολλές γνωστές ιεραποστόλους, το καλύτερο από τους οποίους πιστεύουν οι δύο αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αυτοί και λιγότερο διάσημο συγχρόνων τους κήρυξε χριστιανισμό μεταξύ των Ελλήνων κατά κύριο λόγο-μιλώντας πληθυσμού σε όλη την αυτοκρατορία. Μεταξύ των μεγάλων πόλεων, ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε σε μικρές πόλεις, και από εκεί - στην ύπαιθρο. Μεταξύ των λόγων που οδήγησαν την πλειοψηφία του λαού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον Χριστιανισμό, είναι τα εξής: 1) τη σταδιακή φθορά και διάλυση της πολιτιστικής κληρονομιάς, 2) την έγκριση του Χριστιανισμού από τον Κωνσταντίνο και τους διαδόχους του, και 3) ότι η χριστιανική πίστη, οι άνθρωποι όλων των τάξεων και των εθνοτικών ομάδων που λαμβάνονται υπόψη μία, η συνολική σύνδεση και το γεγονός ότι αυτή η θρησκεία θα μπορούσε να είναι προσαρμοσμένες στις ειδικές εθνικές παραδόσεις, και 4) την κατηγορηματική δέσμευση των ιδίων πεποιθήσεις της εκκλησίας και ηθικές όλων των μελών, 5) πατριωτισμού, θρησκευτικής μάρτυρες.